In 1982 werd ik geboren en groeide de eerste 8 jaar op in het kneuterige Zoeterwoude-Dorp. Daarna verhuisde we – voor mijn gevoel – naar de grote stad; Hoofddorp.
Ergens was dat best wel even wennen en aan de andere kant ook niet. Want ook hier was ik op de basisschool (en daardoor ook in onze nieuwe straat en het softbalteam) vanaf dag 1 het doelwit van pesterijen, net als dat ik dat in Zoeterwoude – op school en in de straat – was.
Die lijn zette zich door naar de middelbare school en ook op het MBO had ik het niet altijd even makkelijk. Inmiddels had ik wel het inzicht gekregen dat ik gewoon een beetje ‘anders’ ben, had ik een duidelijk beeld van mijn zwaktes en krachten en wist deze als een soort van ‘Kameleon’ in te zetten om te overleven. Ik weet zeker dat dit bijdragen heeft aan een hele fijne HBO periode.
Was het allemaal kommer & kwel; nee zeker niet!
Was het altijd even leuk en makkelijk; nee zeker ook niet!
Wat was het dan wel? Gewoon een hobbelige weg om te worden wie ik ben!
En die levenservaring zet ik graag in voor anderen.
What doesn’t kill you, makes you stronger
Naast deze jeugdervaringen ben ik opgegroeid in een gezin waar (top)sport aan de orde van de dag was. Een broertje die uitblonk in 3 verschillende sporten, een moeder die gesoftbald heeft in het Nederlands team (voor mijn geboorte) en een vader die in zijn jeugd op Nationaal niveau turnde en later als softbalcoach de Olympische Spelen (1996) wist te halen.
Als kind brachten mijn broertje en ik dan ook vele uren door in sporthallen & op sportvelden.
En bij de top bereiken hoort ook een bepaalde mentaliteit, houding en discipline.
Helaas raakte ik op mijn 16de voor ruim 7 jaar geblesseerd en moest zowel het softballen, paard rijden, dansen en toneelspelen opgeven.
Dit waren mentaal, emotioneel en fysiek niet altijd de makkelijkste jaren vanwege mijn ‘nooit opgeven’ opvoeding & mentaliteit en het ‘sport’-ademende huishouden.
En toch zijn deze jaren en ervaringen het grootste en meeste waardevolle gewicht die ik meedraag in mijn rugzak.
We maken een sprong in de tijd.
Inmiddels ben ik moeder van 3 (grote) kinderen.
Heb ik jaren met veel plezier in de gehandicaptenzorg gewerkt.
Werd verliefd, ging samenwonen, kregen kinderen en hebben we aantal jaar gewoond en gewerkt in Luxemburg. In die tijd ben ik me ook meer en meer gaan verdiepen in het menselijk lichaam en wat gezondheid inhoudt.
Éénmaal terug in Nederland ben ik samen gaan werken met Beyuna en kwam de lokale politiek op mijn pad. Naast deze werkzaamheden bleef ik mij inzetten als backstage manager voor
Dans & Balletstudio Jolein iets wat ik al jaren voor ons vertrek naar Luxemburg ook deed.
Ondertussen groeide de kinderen groter en veranderde mijn behoefte aan werk en mezelf willen inzetten voor de maatschappij. Zo werd ‘Nikkie Elfers’ geboren.
Op de pagina “werkervaringen in een notendop” *under construction*
kun je overzichtelijk zien waar ik naast bovenstaande uitéénlopende werkzaamheden nog meer ervaring in opgedaan heb.
